Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie, w wyroku z dnia 20 lutego 2025 r. sygn. akt  I C 2615/21 uznał, iż kredytobiorca skutecznie skorzystał z sankcji kredytu darmowego w sprawie kredytu frankowego ponieważ Bank nie poinformował w umowie o kosztach spreadu walutowego przez co podana w umowie rzeczywista roczna stopa oprocentowania  jest nieprawdziwa.

Zdaenim Sądu nie do zaakceptowania jest stanowisko pozwanego banku, że spread walutowy nie wchodzi i nie powinien wchodzić do całkowitego kosztu kredytu określanego w umowie zawieranej z konsumentem. Sąd wskazał, że koszty szacunkowe winny odpowiadać wielkości wskaźników istniejących w chwili zawarcia umowy. Podstawą takiego wniosku jest analogia do zasady przewidzianej w ust. 4 załącznika do ustawy o kredycie, zgodnie z którą: "W celu obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania uwzględnia się należności w wysokości z dnia zawarcia umowy".  Celem zastosowania tego mechanizmu jest wynagrodzenie banku wynikające z pośrednictwa wymiany walut, zaś koszty te, zdaniem sądu, podlegają oszacowaniu zgodnie z treścią art. 4 ust 3 ustawy o kredycie.